پدربزرگش ناخوش احوال است . از وقتی سکته کرده نمی تواند راه برود . درازکش و نشسته فقط می خورد و می خوابد و گاه متوجه نیست که کجاست و با اصرار می گوید مرا ببرید خانه . پدربزرگش همان کسی بود که میان آن همه خست که پیش از آن دیده بودم برایمان ولخرجی می کر

روز خوبی نبود . از صبح بیدار شدم و کمر همت بستم و هرچه را که می توانستم خراب کردم . در آخرین اقدام هم رابطه ی کاری با همکارانم را قطع کردم . از همان اول هم دلم به این کار نبود . نه که بخواهم به این شاخه و آن شاخه بپرم ! اصلا . کاری که نه ورودی اش مشخ

منطق ِحاکم  ثبات بیابان بود رویای شن تغییر بیابان بود اما بیابان ،بیابان بود...! آرمتی رحمانی

اصلا دارم به این نتیجه می رسم درباره بعضی چیزها اصلا فکر نکنم و برای خودم به نتایج منطقی نرسم چون بعدش رفتارهایی از خودم بروز می دهم که هیچ شبیه تفکرات و نتایجی که بهشون رسیدم نیست ! گاها هم خودمو می زنم به نفهمی و می گذارم هرکس هر بلایی خواست سرم در

در وجودم احمق دیوانه ای است که ساعت ها در اینستاگرام می چرخند و گمان برمیدارد که همه همانقدر که در عکس هایشان نشان میدهند شاد ، خوشبخت ، آرام و بی دغدغه اند . در وجودم عاقل فرزانه ای است که وقتی کم می آورد به رفتن از این خراب شده فکر میکند و شور زندگی می لغزد در رگ هایش ، این یعنی هنوز آرزو هست ، ام...

این هم مدلی است ، باید باشد و نیست . شرایط سخت این روزهایم را میبیند و نیست . بی حالی ها و افسردگی هایم را می بیند و نیست . هیچ وقت نبوده ، حتی وقتی هم بود پشت نقابش می نشست و با من بیگانه بود . هیچ وقت زمان درست عمل نکرد ، زمان درست حرف نزد ، زمان درست من را نبوسید و مرا در آغوش نکشید . هیچ وقت در ...

یعتی این روزها و شب های سخت می گذرند ؟! یعنی بعدش دوران خوبی خواهد بود ؟! اصلا نه دوران خوب ، دوران معمولی حتی؟! 

لابد مغرورم که با هیچ کسی در حد درد و دل هم این موضوع را مطرح نکردم . چیزی ته دلم میگوید  آنها صاحب چیزی هستند که تو نیستی و همین نمیگذارد با بقیه آدم ها راحت باشم . البته که دلم میخواست اینطور نباشد و همه چیز را پیش خودم نگه نمیداشتم و زیر آوار

ظهر از سفر بازگشتم . سفر دلچسبی نبود . شاید بدترین سفری بود که در آن تنها بودم . البته در سفر داغ بودم و نفهمیدم چه بر سرم آمد اما به محض رسیدن به خانه حس ویران شدن داشتم . حس کسی که شکست خورده ، به شخصیتش توهین شده ، روحش خدشه دار شده ... راستش خیلی

ته ذهنم همین بوده دیگه . ناراحتی چرا؟ استرس چرا؟ شکایت چرا؟ خودت به روی خودت نیاری زندگی صاف میاد میذاره کف دستت . پی نوشت : توضیح اضافه تر بعدا !

لامصب فراموش که نمیشود هیچ ، ابعاد تازه ای از خودش را نشانم می دهد . دیروز روز بدی بود ، خیلی بد . دیشب زود خوابیدم که فقط هوشیار نباشم . دوباره امروز بیدار شدم و همان وضعیت . همان استرس بی پایان ، همان دلشوره ها و فکرهای ویران کننده . یاد چند شب پیش

مجددا در تفکرم که دکتر بروم و امیدوارم این بار حواله ام نکند به قرص های ضد افسردگی و اعصاب و .. . این بار دقیقا می دانم که افسرده نیستم و مشکلم چیزهای دیگری است . همین لحظه هم دوباره سرچ کردم و فردا هم به خودم قول می دهم که پیگیرش باشم . بلاخره آدمیزاد باید با یک نفر بتواند حرف بزند دیگر . ضمن اینکه...

و کارهایی که تمامی ندارند و برایم هیچ هم ندارند به جز فرسودگی و گذر زمان ...

کلاس هایم زیاد شده ، زیاد تر از حد معمول وقتم را میگیرند . امروز در ساعت استراحتم فکر می کردم خب این همان چیزی بود که می خواستم دیگر ، میخواستم تدریسم در سطوح بالاتر باشد و حالا هست اما من طبق معمول راضی نیستم و به نظرم همه ی وقتم در حال تلف شدن است

غرق در خاطراتم می شوم ، به سال های دور می روم ، آن روز که از سفر بازگشتم و به خانه رسیدم و تلویزیون را روشن کردم و گوگوش امد که پیراهن زردی پوشیده بود و برایم خواند: من و گنجشگای خونه ، دیدنت عادتمونه ، به هوای دیدن تو ، پر میگیریم از تو خونه ... رمانتیک بود .... تمام صفحه چت مان را درتلگرام خواندم ...

سالی که نکوست از بهارش پیداست ضرب المثل اشتباهی است و این هم مثال نقضش:  صبح من مزخرف بود درحد یک سیگار و یه ربع گریه کردن ! ظهر بد نبود در حد چند تا خرید دوست داشتنی ، عصر عالی بود در حد یک پیشنهاد کاری و حالا هم معمولی است در حد شام خوشمزه ای خوردن و سریال دیدن و فردا هم احتمالا بد نباشد در حد سفر...

خودم را جر وا جر می کنم که معنی استوری در اینستاگرام را بفهمم ولی مگر می فهمم ؟! چرا باید لحظه ای را ثبت کنی و بیست و چهار ساعت بعد خودش برایت حذف کند؟! اگر لحظه ات ارزش ثبت کردن دارد که باید باید همیشه بماند ( فلسفه ی عکاسی را حتی زیر سوال برده! ) ، اگر لحظه آنقدرها مهم نیست چرا ثبت اش می کنید ؟! چ

نزدیک ترین دوستم را راهی کشوری دور کردم ، اینقدر ساده و بدون نگرانی انگار که می رود سفر دو روزه . چکار باید می کردم ؟! مثل بار قبل زار زار گریه می کردم و تا یک هفته در افسردگی می بودم ؟! زندگی از این مسخره بازی ها زیاد سرم در آورده و من هم عادت کردم .با لبخند در آغوشش گرفتم و آرزوی دیدار سریع السیر

با صدای بلند می گویم خدایا شکرت . چرا که حالم بد نیست . وقتی بد نیستم می توانم برنامه ریزی کنم ، کارهایم را انجام بدهم ، دور و برم را تمیز کنم ( کامپیوترم را تمیز کنم و هرچه آهنگ لعنتی است بریزم در یک فایل و بندازم در یک جای دوری که جلوی چشمم نباشد ) ، مجموعه ای از آلبوم های جدید را دانلود کنم و بری

تخیل محبوبم ، مخصوصا این خصلتت را دوست دارم که هیچ چیز را از قلم نمی اندازی . پی نوشت : هرچند گاهی ازت می ترسم !